Payitaht-ı Şark

Megaköy

Merhaba, burada “uzun süreden sonra yeni yazı yazdım ehe” temalı bir giriş olduğunu düşünün. Öyle işte. Birkaç milenyum sonrasında yazmaya zahmet ettiğim bu yeni yazımın konusu şehir fetişizmi. Yani en azından ben öyle düşünüyorum.

Şehir fetişizminden oldum olası nefret etmişimdir. Belki “nefret” burada ağır bir kelime oldu, daha hafif bir şekilde tabir etmem gerekirse şehir fetişizmini hiç anlamamışımdır. Şehir fetişizmi derken kastettiğim şey, Türkiye’de özellikle İstanbul, Ankara ve İzmirlilerin kendi şehirleri söz konusu olduğu zaman sergiledikleri mikro-şovenizm örneği. “Dünyaya son bir kez bakmak zorundaysan sadece İstanbul’a bak.”, “İzmir bir hayatın başladığı ama asla bitmediği yerdir.”, “Öyle bir gülüşü var ki sanırsın kahvaltısını Ankara simidiyle yapmış.” gibi gibi, örnekler çoğaltılabilir.

Ben ise hayatım boyunca köy veya beldelerde olmasa bile görece büyük sayılmayan Çorlu ve Çanakkale gibi şehirlerde yaşadım. Belki bu yüzden yukarıda şehir fetişizmi olarak nitelendirdiğim tutum bana “saçma” hatta “salakça” geliyordu. Ta ki Tokyo’ya yerleşene kadar. Eh, hayatı boyunca büyük bir şehirde yaşamamış birinin ilk büyük şehir tecrübesi dünyanın en büyük şehriyle olunca da şok etkisi yarattı ve ben buraya aşık oldum.

“Neyine aşık oldun, doğa güzelliği bile o kadar yok, bildiğin beton yığını işte!?” dediğinizi duyar gibiyim. Demeyin, döverim, şu an geçici olarak Japonya’da değilim ve Tokyo’yu o kadar özledim ki “yarın gideceksin” deseler adam öldürmeye hazırım. Şaka bir yana, evet, gerçekten de öyle. Ben de Tokyo’nun neyine vurulduğumu tam olarak açıklayamam. Metropol olmasına mı? Japonya’da Tokyo gibi pek çok metropol bulunuyor. Japonya’ya göre çok kültürlü kozmopolit yapısına mı? Hayır, aksine Japonya’da yaşayan yabancılardan hazzetmediğimi beni az çok tanıyan herkes bilir. Buram buram tarih kokan dokusuna mı? Asakusa’ya falan gitmediğiniz sürece Tokyo’da öyle bir şey de pek yok. E peki nedir bu şehri benim için çekici kılan, kendisine divane eden? Dedim ya, bilmiyorum. Sizin bir fikriniz varsa bana söyleyin.

Bebeğim.

Reklamlar

Otajournal 二十六

Güneşin doğduğu ülkeden güneşin battığı ülkeye selamlar.

Image result for otajournal

Bugün  Japonya’ya gelişimin yetmiş yedinci günü, yani neredeyse üç ayı geride bıraktım. Kaldı dokuz ay… Bu gece heyecanlı dakikalar yaşamayı planlayan birçok çift, ben malum ülkeye dönüş yaptığımda dünyaya yeni bir insan getirmiş olacak. Bu potansiyel insanın hayatına insan olarak devam edip etmeyeceğini, bir yerden sonra hayvanlaşıp insanlıktan çıkıp çıkmayacağını da zaman gösterecek. Gerçi ironik olarak hayvanlık, insanlıktan daha erdemli bir mertebe; keyfî olarak cinayet işleyen, ona buna tecavüz eden, inandığı masallar yüzünden adam kesen “hayvan” yok bu dünyada. Konuyu daha çok karıştıp iğrenç politik bir yazıya dönüştürmeden yavaş yavaş  journal bölümüne geçelim.

Screenshot_3.jpg

Oyun bilgisayarım laptop değil desktop olduğu için ve Japonya’ya gelirken yanımda getirdiğim emektar laptopumun ecel terleri dökmeden kaldırabildiği en güncel oyun GTA: San Andreas olduğu için, oyun dünyasının handheld olmayan kısmından uzaktayım. Millet çatır çatır Final Fantasy XV ve Persona 5 akarken ben burada Pokémon Sun oynuyorum. Ha şikayetçi miyim, hayır. Buna da şükür.

Yedinci jenerasyona ait ilk Pokémon oyunları olan Sun ve Moon’dan Sun’ı, çıktığı gün alarak bir hafta gibi bir sürede tamamen bitirdim (PokéDex ve post-game dahil) ve oyuna kelimenin tam anlamıyla aşık oldum. Gerek metagame’deki ezber bozan yeni mekanikler olsun (competitive oynayanlar zırlayabilir), yıllardır süregelmiş GYM sisteminin değişmesi olsun, gerek sanat tarzının artık chibilikten çıkmış olması olsun, her şey mükemmel. “Yeni Pokémon tasarımlarına bok atanl tiplere” kafam girsin demeyeceğim. Zaten daha önce demişliğim var. Hem de iki kere. Lafla uslanmayanın hakkı kötektir.

4042a44176dc7fd3d5aecac42377f06f.jpg

Pokémon dışında bir yanda da Youkai Watch oynuyorum. Farklı versiyonları bulunan üç ana oyunu ve birkaç tane de yan oyunu olan, görece yeni bir franchise bu. İki sene önce çıkmış Pokémon çakması “canavar toplamaca” tarzındaki bu oyun ekseriyetle ilkokul çocuklarına, hatta ilkokullular içerisinde de sadece üçüncü sınıf ve altına hitap ediyor. Benim neden bu oyundan muazzam bir zevk aldığım ise hâlâ gizemini korumakta. Animesini bile izliyorum arada sırada, o derece.

Şimdilik bu kadar.

Otajournal 二十五

Güneşin doğduğu ülkeden, güneşin battığı ülkeye selamlar. 🇯🇵

Yukarıdaki cümleyi bayağı severim. Hayır, maksadım kesinlikle Türkiye isimli ülkeye cennet vatana laf sokmak değil. Binaenaleyh cümleyi söyleyen ben dahi değilim; Japonya’nın otuz üçüncü imparatoru Suiko‘nun vekili ve Japonya’ya çağ atlatmış efsanevi hükümdar olan Shōtoku Taishi‘nin, dönemin Sui Handeanlığı imparatoru Yang‘a göndermiş olduğu bir mektubun giriş cümlesidir zira.

higakuru

Higashikurume

Her neyse, Japon tarihi okumak isteyenler diğer bloguma göz atabilir. Sözün özü, şu an güneşin doğduğu ülkede bulunuyorum. Geçen Otajournal‘da belirttiğim üzere Nikkensei programı Eylül sonu itibariyle başladı ve yaklaşık iki aydır Tokyo’da ikâmet etmekteyim. Ha, Tokyo’da yaşıyorum dediysem de Tokyo Tower manzaralı bir gökdelenin otuz altıncı katında konforlu bir stüdyo dairede yaşadığım yanılgısına düşmeyin, Higashikurume adlı Tokyo’nun küçük bir shi (市)’sinde bulunan bir yurtta yaşıyorum. (Bunun bizdeki karşılığı ilçe olabilir. Japonya’nın idari sistemi biraz karmaşık.) Yaşadığım yerin anlatacak fazla bir özelliği yok, taşra olduğunu bilin yeter. Odadan çıyan, hamamböceği falan çıkıyor, arada yurda yılan giriyor. Ayrıca odamda ne bir ocak, ne bir buzdolabı, ne de bir duş mevcut; bunlar ortak. Mutfak son derece pis olduğundan (mübalağasız üç dört sene önce yenilen şeylerin artıkları hâlâ duruyor) bütün öğünlerimi ya dışarıda yiyorum, ya da konbiniden onigiri veya sandviç alarak geçiştiriyorum. Türkiye’nin aksine Japonya’da dışarıda yemek, malzeme alıp evde yemek hazırlamaktan daha ucuz. Aslında Türkiye dışında her yerde bu böyle işliyor sanırım. Bizde nedense dışarıda yemek lükstür, ilginç.

Tokyo Gakugei Üniversitesi

Tokyo Gakugei Üniversitesi

Okulum Tokyo Gakugei Üniversitesi de farklı bir shi olan Koganei‘de yer alıyor ve tren/otobüsle ortalama 30-40 dakika süren bir yolculuktan sonra okula ulaşılabiliyor. Bu durumdan şikayetçi olduğumu söyleyemem, çocukluğumdan beri evim ve okulum daima uzak olmuştur, yani alışık olduğum bir durum. Yine de Nikkensei olmayan değişim öğrencilerinin kaldığı yurdun kampüs içerisinde olduğunu öğrenince içim burkulmadı dersem yalan olur. Bunun dışında Tokyo denince akla ilk gelen Shibuya, Shinjuku, Akihabara, Ikebukuro gibi popüler yerler de Higashikurume’ye yarım saat ilâ bir saat uzaklıkta, dolayısıyla ulaşım -pahalı olması dışında- bir sıkıntı değil.

Fakat ulaşım Japonya’da gerçekten pahalı, hatta en pahalı şey bile olabilir. Örneğin aralarında sadece 7-8 kilometre mesafe olmasına rağmen Higashikurume ve Koganei arası gidiş-dönüş ¥540 tutuyor, bu da 16₺’ya yakın bir mebla. Yani sadece okula gidip gelmek için haftada 64₺ giriyor gerekiyor. Şehirlerarası yolculuk fiyatlarını ise ne siz sorun ne ben söyleyeyim. Izanagi razı olsun Japon hükümetinin verdiği burs ve abonman bilet fiyatının kısmen ucuz olması Kintarō gibi yetişiyor.

İki ayda edindiğim izlenimler bunlar. Bir dahaki sefere daha dolgun bir yazı yazmayı planlıyorum, o zamana kadar hoşçakalın.

Otajournal 二十四

Üç aylık Otajournal arasından sonra merhaba. (En azından podcast’lerim daha güncel.)

Bu yaz ülkemizde art arda yaşanan apokaliptik olaylar yaşam enerjimi yedi bitirdi. Havaalanı patlamasıydı, darbe girişimiydi, olağanüstü hal durumuydu derken son zamanlarda yararlı bir şey yapacak enerjim ve isteğim kalmadı. Oysa bu yaz için naçizane planlarım bulunuyordu. Hayır, bunlar akranım olan herhangi bir gençten duyabileceğiniz “bu yaz bol bol yeni yerler gezeceğim, kitaplar okuyacağım, yeni bir enstruman çalmayı öğreneceğim” tarzı şeyler değil; şanımıza yakışır bir şekilde geçen Otajournal’da linkini verdiğim Japon tarihi blogumu düzenli bir şekilde güncelleyecek, dağ gibi birikmiş oyun/anime backlogumu tamamlayacak, yeni çıkacak olan Pokémon GO ile çocukluktan beri süregelen işsiz kaldığım günlerde sokağa çıkıp kilometrelerce boş boş yürüme huyumu meşrulaştıracak ve yaz bittiğinde geriye bakmadan mutlu mesut bir şekilde Japonya’ya gidecektim. Olmadı. Olamadı. Yine de hâlâ bitkisel hayata girmediysem, sebebi Japonya Eğitim, Kültür, Bilim, Spor ve Teknoloji Bakanlığı (hepsine tek bakanlık bakıyor gerçekten) Monbukagakusho‘dan beklemekte olduğum mail. Daha önceki Otajournal’larda bundan bahsettim mi anımsayamıyorum fakat podcast’lerimde bol bol bahsetmiştim. YouTube kanalımla alakası olmayan okurlarım için de hadiseye kısaca bir değineyim.

pendaftaran-beasiswa-monbukagakusho-2016-dibuka-BCR

文部科学省

Mart ayında bölümden birkaç arkadaşımla birlikte, Monbukagakusho’nun bir yıllık Nikkensei bursunu alabilmek üzere Japonya Ankara Büyükelçiliği‘nde gerçekleştirilen sınava girdik. Yıllık uygulanan ve sadece Japonca öğrencilerinin girebildiği bu sınava, bizim bölümden ve ülkedeki diğer Japonca bölümlerinden her sene ortalama yirmi ilâ yirmi beş kişi başvuruyor, benim katıldığım sınavda da aşağı yukarı bu sayıdaydık. İki anime izleyip Japonca bildiğini iddia eden tiplerin bile zorlanmadan yapabileceği seviyede sorularla başlayıp sayfaları çevirdikçe doğma büyüme Japonya’da yaşamış bir Japon vatandaşına dahi ter döktürecek hâle gelmiş sorularla bezeli bu Japonca yeterlilik sınavını, girenlerden ben dahil yedi kişi geçtik. Sınavı geçenler sırayla büyükelçilikte çalışan Japonlar tarafından tek tek sözlü mülakata alındılar. Bu mülakat sonucunda uygun görülen öğrenciler, Japon hükümetine burs için önerilecekti, nitekim öyle de oldu ve yedi kişinin yedisi birden önerildi. Önerilenler arasından kimin kabul görüp kimin ret yiyeceğini henüz bilmediğimiz ve Haziran ayına kadar öğrenemeyeceğimiz halde, ben ve önerilen arkadaşlarım kutlamaya başlamıştık bile, zira geçmiş yıllarda Türkiye’den kim önerildiyse kabul edilmişti. Biz de buna güvenerek kabul mesajlarımızın gelmesini üç ay bekleyemeyip çoktan Japonya için yıllık planımızı yapmış, nerelere gidip nasıl eğleneceğimize kadar kararlaştırmıştık.

20090221133525!Mt_Fuji_from_Higashikurume_St01

İlk tercihimin bulunduğu şehir.

Lâkin kazın ayağı bu sefer öyle olmadı. Monbukagakusho bu sene neredeyse soykırım yaparak yedi kişinin altısını eledi ve sadece ben gitmeye hak kazandım. Yalan söylemeyeceğim, “sole survivor” olmama tabii ki aşırı sevindim ama o kadar plan yaptığımız arkadaşlarımın ret yemesi de bir o kadar üzdü. Tek kazanan olmak bir taraflarımı kaldırdı mı emin değilim ama kesin olan tek şey Eylül’den itibaren bir yıl boyunca Japonya’da yaşayacağım ve lisans eğitimi alacağım gerçeği. Şimdilik hangi şehirde ve üniversitede olacağım belli değil. Okulu ve dolayısıyla şehri, sınav için başvururken doldurduğumuz formda -anlaşmalı üniversiteler arasından seçerek- yazıyoruz. En fazla üç tercih yapılabiliyor ve bunlara ek olarak üç tercihin de kabul edilmediği takdirde Japon hükümeti tarafından seçilecek rastgele bir üniversiteyi de kabul ettiğimizi beyan edebileceğimiz bir seçenek de bulunuyor. Ben sırayla Tokyo, Osaka ve Kyoto’yu yazdım. Şahsen Tokyo’ya kabul edileceğimi düşünmekle birlikte, bu seneki ikinci ters köşeyi de yaşatabilecekleri ihtimalini de göz önünde bulunduruyorum. Yazının girişinde bahsettiğim beklemekte olduğum mail ise hangi üniversite tarafından kabul edildiğimi bildirecek olan mail. İlk tercihim olan Tokyo çıkmasa dahi en sevdiğim şehir olan Osaka veya geleneksel Japonya’nın beşiği olan Kyoto’da yaşamak bana bir gram koymaz açıkçası. Rastgele üniversite seçeneğini işaretlediğim için Hokkaido’ya bile razıyım ama umarım Okinawa’ya sürmezler.

Animelerden ise hâlâ uzağım. İsmi Otablog olan bir sitede anime muhabbeti yapamamak biraz garip olsa da, bu duruma artık alıştığınızı düşünüyorum. Yayınlanmaya başladığı zamanlarda Gyakuten Saiban‘ı izliyordum fakat -oyunla karşılaştırdığımızda- aşırı sıkıcılaşmaya başladığı için dayanamayıp sekizinci bölüm gibi bıraktım. Takip edebildiğim kadarıyla ilk oyunun hikâyesi bitmiş ve ikinci oyuna geçmiş. Eh, Dai Gyakuten Saiban‘ın hikâyesine kadar ilerlemedikçe (ki yüzde doksan dokuz ilerlemeyecek) tekrar başlamayı düşünmüyorum. Tahminim animenin üçüncü oyunun hikâyesiyle sonlanacağı ve Apollo Justice’a dahi girmeyeceği yönde. Danganronpa‘nın da yeni animelerine bir göz atma fırsatı buldum ve diyeceğim o ki, ilk çöpten animeden ders aldıklarını görebilmek mümkün. Yine de serinin en azından ana oyunlarını oynamadıysanız bu yeni anime(ler)den uzak durun derim. Hiçbir şey anlamazsınız. Gerçekten. (Ayrıca o loli sesli zenci abiye kıl olmuş olsam da ırkçı değilim.)

Danganronpa-3-Teaser-Site-Open_002

Yeni kadro. Şimdiden toprakları bol olsun.

Oyun köşesinde ise Hyperdimension Neptunia Re;Birth1 bulunmakta. Neptunia serisine çıktığı andan (hatta çıkmadan önceki duyurularından) beri aşinaydım ve takıldığım çoğu platformda öyle ya da böyle adını görmekteydim ama PS3 sahibi olmadığım için dışarıdan baktığımızda son derece jenerik görünen bu JRPG pek ilgimi çekmemişti. Bir Touhou fanatiği olarak herhangi bir seriyi dış görünüşüyle yargılamak, işlediğim en büyük günahlardan olabilir. PS3 sürümlerinden kısa süre sonra, Neptunia oyunlarının remake olarak PC ve Vita’ya uyarlanması ile spin-off’lar dahil teker teker altı oyununu da Steam üzerinden satın aldım ve ilk oyundan seriye girişme eyleminde bulundum. İyi ki de bulundum.

Hyperdimension-Neptunia-ReBirth1-start

Bu resmi görüp önyargılı olmamak mümkün mü?

On seneden fazla süredir en sevdiğim oyun türü sorulduğunda bir saniye bile geçmeden “JRPG” cevabını veririm. Şahsımı “JRPG virtüözü” şeklinde tanımlayabilecek kadar da kendime güvendiğim bir konudur bu Japon rol yapma oyunları. Fakat ironik olarak, 2008 yılında oynadığım Persona 4‘ten beri severek oynadığım, yarısında bırakmadığım, başında sabahladığım, kapattıktan sonra bile üzerinde düşündüğüm bir JRPG oyunu olmamıştı. Pokémon oyunlarını saymazsak, 2008’den 2016’ya kadar sekiz yıl JRPG bağlamında bomboş geçmişti benim için. Ta ki Hyperdimension Neptunia Re;Birth1 oynayana kadar.

Purple_Heart_V2

Purple Heart

Yazının devamında HNRB1 olarak bahsedeceğim bu kallavi uzunlukta isme sahip oyun, daha önce de bahsettiğim gibi Hyperdimension Neptunia adıyla ilk olarak 2010 yılında PS3 platformunda baş gösterdi. Idea Factory ve Compile Heart isminde iki küçük ve fazla popüleritesi bulunmayan oyun şirketi tarafından yapımcılığı üstlenilen bu düşük bütçeli JRPG, kötü savaş sistemi ve başarısız sinematiklerine rağmen beklenmedik bir şekilde, gerek Japonya’da gerek batıda çok büyük bir hayran kitlesi kazandı ve bu sayede zibillah gibi devam oyunu ile yan oyuna sahip oldu. HNRB1 de bu ilk oyunun remake’i. Hatta reboot’u desek yanlış demiş olmayız, zira remake dediğimiz olay alttan üste yenileme münasebetiyle yapılır, grafikler ve gerekiyorsa müzikler güncellenir falan filan. Burada durum biraz farklı. Eski oyundaki bazı karakterler yeni oyunda bulunmuyor; yeni oyundaki bazı karakterler de eski oyunda yoklar, ayrıca karakterlerin yanısıra eski oyunda olmayan pek çok sahne yeni oyunda varken eski oyunda da yeni oyunda olmayan sahneler bulunuyor. Bunun sebebine birazdan değineceğim, ama bunun için oyunun konusundan biraz bahsetmem gerekiyor.

Oyunumuz Gamindustri adındaki dünyada geçiyor. Bu dünyada Planeptune, Lastation, LeanboxLowee adında dört büyük ülke ve bu ülkelerin başında Purple Heart, Black Heart, White Heart, Green Heart isminde CPU (Console Patron Unit) denen tanrıçalar bulunuyor. Güçlerini, insanların onlara duyduğu Share denen inançtan alan bu tanrıçalar, en fazla Share miktarına sahip olmak için nesiller boyu süren büyük bir savaşta birbirlerine karşı savaşıyorlar. Sonu gelecekmiş gibi görünmeyen bu savaşın şartlarını biraz olsun rahatlatmak için diğer üç tanrıça aralarında anlaşıp kısmen en güçlüleri olan Purple Heart’ı saf dışı bırakıyorlar. Savaşın gerçekleştiği tanrısal cennet Celestia‘dan Gamindustri’ye düşerek hafızasını kaybeden Purple Heart namıdiğer Neptune, böylece kendisini kurtaran hemşire adayı Compa‘yı da yanına alarak hafızasını geri kazanmak üzere bir maceraya atılıyor.

Oyunun konusu kabaca bu şekilde. Sizin de muhtemelen fark ettiğiniz gibi, oyun günümüzde de tam gaz devam eden konsol savaşlarını konu alıyor. Her tanrıça bir konsolu temsil ediyor, oyunun baş düşmanı olan Arfoire da korsan piyasasını. Lastation Playstation’ı, Leanbox Xbox’ı, Lowee de Wii’yi karşılıyor. Planeptune Sega’nın iptal edilmiş konsol projesi Sega Neptune’u temsil ederken, Arfoire ise adını R4 adı verilen ve internetten korsan olarak indirilmiş Nintendo DS oyunlarını konsolda çok rahat bir şekilde oynatabilen popüler flaş karttan alıyor. Oyundaki bu “temsil” olayı sadece tanrıçalara ve baş düşmana has değil; tüm karakterler bir şirketi veya yapımı temsil etmekte. Hatta oyunun yapımcı şirketleri Idea Factory ve Compile Heart bile Neptune’un oyunun başında tanıştığı ve macerasının sonuna kadar kendisine eşlik eden parti arkadaşları IF ile Compa olarak karşımıza çıkıyor.

cc7a6c16f71845af494763efcfbda9a7b6aeeffd_hq

CPU’lar

Re;Birth sürümünün eski sürümünden farklı olma sebebine gelince, bu durum, adı Hyperdimension olan bir oyuna yakışacak bir şekilde açıklanmış; remake, ilk oyundan farklı bir boyutta geçiyor. Bu açıklamayı basit bir retcon olarak düşünmek yersiz olacaktır. Zira daha sonraki oyunlardan gelen karakterler de Neptune ile karşılaşıp başka boyutlardan geldiklerini belirterek hal hatır sorabiliyor. Gayet ince düşünülmüş bir nüans.

Yazı Otajournal olarak başladı, oyun inceleme yazısına döndü. Bu yüzden oyunun teknik özelliklerine vesaire girmeden burada noktayı koymak istiyorum.

Ayrıca kör arkadaşlarımızın dikkatine, blogun temasını yedi yıldan sonra ilk defa değiştirdim. Eskisini andırdığı için alışmak pek zor olmayacaktır, yine de insan buruk hissediyor…

Hoşçakal Vigilante, hoşgeldin Able.

Otajournal 二十三

git gud

Beş ay sonrasından merhabalar. Evet, ben de iyiyim. Yuvarlanıp gidiyoruz işte.

2015-2016 oyun dünyasında RPG oyunları açısından “az ama öz” olarak tanımlayabileceğimiz bir dönem oldu. Sonuçta RPG artık revaçta olan bir tür değil. Eskiden olduğu gibi senede her biri birbirinden kaliteli olan onlarca RPG çıkmıyor.

FDP_SS_002.0.jpg

Son zamanlarda Bloodborne, The Witcher 3: Wild Hunt, Dark Souls III bizlerle. Yıl sonuna kadar da Final Fantasy XV, Deus Ex: Mankind Divided ve Wild Hunt’ın DLC’si Blood and Wine çıkacak. Bir DLC’yi bu oyunların arasında saymak doğru mudur tartışılır tabii, fakat 20 saate yakın bir oynanış süresine sahip olacağı söylenen bu DLC’yi ayrı bir oyun yapmamak CD Projekt Red’in fazla erdemli bir şirket olmasından kaynaklı sadece.

Her neyse, on tane bile sayamadık gördüğünüz gibi. Fazlasıyla acınası üzücü bir durum. Ben de son zamanlarda Dark Souls III ile oyalanmaktayım. Gerçekten her anlamda old-school bir oyun, umarım Kojima’nın aksine Miyazaki tarzını değiştirmeden devam eder. Böyle oyunlar artık kolay kolay gelmeyecek.

Eh, insanlar daha az kafa yormaları gereken corridor shooter şeklinde tanımlayabileceğimiz düz gidip önünüze geleni öldürdüğünüz oyunları oynamayı tercih ediyor, dolayısıyla firmalar da buna yöneliyor.

the_evolution_of_man.jpg

Idiocracy filminde de çok güzel değinildiği gibi yıllar geçtikçe insanlık moronlaşıyor, yapacak bir şey yok. İzlemediyseniz önerimdir. Filmin IMDB’de pek yüksek bir puanı yok ama IMDB puanlarını önemsiyorsanız film izlemenize dahi gerek yok; direkt en yakın ruh ve sinir hastalıkları hastanesine başvurmanızı öneririm.

O değil de, güzel anime var mı bu sezon?

Otajournal 二十二

Merhaba. Meraba… Merhaba? Hmm.

“Merhaba” kelimesindeki “h” harfini söylemeyi çok gereksiz ve samimiyetsiz bulurum. Fakat bu bir deneme yazısı değil, o yüzden alakasız-fakat-açılacak tarzındaki bu giriş kısmını bir kenara bırakıp journal’a geçelim.

Blogu 2009 yılında açtım ve 2011 yılından beri bayağı düzensiz bir şekilde Otajournal yazıyorum. Bir yılı aşkın yazmadığım zamanlar bile oldu. Mesela bundan bir önceki bölümü geçen senenin Ağustos’ta yazmıştım. Japonya maceralarımı (!) anlatıyordum, sıkıldım bıraktım. Her neyse.

Sonunda, altı koca yılın ardından siteye domain almayı akıl ettim. Artık yeni adresimiz http://otablog.org şeklinde. Başta .com uzantısını istemiştim fakat şirketin biri önceden parsellemiş olduğu için .org almak zorunda kaldım. Sitenin adına benzer harfler içerdiği için de çabuk ısındım doğrusu. Bence gayet güzel oldu.

Şimdi geçelim günlük hayata.

Fallout4_E3_Workshop

Still better than Minecraft.

Ben de oyuncu kısmın %90’ı gibi Fallout 4 oynuyorum şu sıralar. (Hayır, sabah akşam LoL oynayanları oyuncu kısma dahil etmiyoruz.) Skyrim’den bile daha olaylı oldu oyunun çıkışı. İnternet gerçek anlamda ikiye bölünmüş durumda. Bir grup oyunu ölümüne savunuyor ve GoTY olduğunu iddia ediyor, diğer grup da yerden yere vurarak itin ağzına sokuyor. Bir de oyunun sonunu her yere yazarak spoiler’dan “Snape kills Dumbledore” tarzı bir forced meme oluşturmaya çalışan çirkef kısım var ki, bunların orjinal oyuna parası yetmeyen çoluk çocuk veya korsan indirip ilk ölümlerinde rage quit ederek oyunu silen nooblar olduğunu düşünüyorum. Yine de orta karar bir düşünceye sahip olan insanlar neredeyse yok. Ben hariç.

Brotherhood of Steel ve Tactics dışında tüm Fallout oyunlarını oynayıp bitirmiş biri olarak ben bu oyunu beğendim. Gerçekten bayağı güzel olmuş evet, son birkaç yılda oynadığım çoğu oyundan daha iyi. Fakat en iyi mi? GoTY mı? Hayır. Wild Hunt döver. Hatta Konami az zaman ve düşük bütçeyle Kojima’yı sıkıştırıp yarım yamalak bir oyunun çıkmasına sebebiyet vermemiş olsaydı asıl GoTY The Phantom Pain olurdu belki ama kesinlikle Fallout 4 değil. Peki neden?

Cıvıl cıvıl.

Cıvıl cıvıl.

Oyunun en çok eleştirilen yanları skill ve karma sistemlerinin kaldırılması, aksiyon odaklı olması, ana karakterin sesli olması, diyalog seçeneklerinin aşırı basitleştirilmesi ve grafiklerin çağ dışı kalması. Silah/zırh kondisyonunun kaldırılması ve Power Armor’un kolay erişilebilir olması gibi ufak tefek şeylere takılanlar da var ama önce ilk gruptakilere değineyim.

Skill ve karma sistemlerinin kaldırılmasının oyuna tek etkisi RPG öğelerinin azaltılmış olmasıdır, bunun dışında negatif bir yön göremedim. Oblivion’dan Skyrim’e geçişte de aynısı yapılmıştı ve retrocu elitist dinozorlar dışında pek şikayet eden olmamıştı. Yine de oyunu bir tek başına bir oyun olarak değil de bir RPG oyunu olarak ele aldığımzda, Fallout serisi RPG oyunları arasındaki nadir klasiklerden olduğundan bu özelliklerin olmamasını eksi olarak kabul edelim, tamam.

Aksiyon odaklı olmasından şikayet edenler eğer Diablo, Warhammer veya Warcraft seviyorlarsa ikiyüzlünün önde gidenidirler. Nostalji gözlüklerinizi çıkarıp günümüz şartlarına göre değerlendirin bir oyunu da. Bin kere bitirdikleri yirmi yıllık çamur mekaniklere sahip oyunları tekrar oynamak istemiyorlarsa da Divinity: Original Sin oynayabilirler, gayet güzeldir. Fakat fp/tp kameraya sahip real time savaşalar içeren bir oyunun mekanikleri seve seve FPS/TPS olmak zorundadır ki grafiklere bok attığınız gibi mekaniklere de bok atmayasınız. Bununla birlikte ağzınızdan salyalar aka aka oynadığınız New Vegas’ın da böyle olduğunu hatırlatmama gerek yok herhalde? Yobaz bir dinozor değilseniz bu eksi değildir.

Ana karakterin seslenirilmesi, yıllardır BokWare BioWare isimli çöplük şirket tarafından yapılan bir olay. Hanginiz köpek gibi Dragon Age Origins oynamadı? Hanginiz Mass Effect için güzellemeler yazmadı? O zaman susun. Tıpkı eski Bethesda karakterleri gibi susun hem de. Yanlış anlaşılmasın, ben de başta sesli karakter olayına tamamen karşıydım fakat oyun lineer bir aksiyon oyunu olduğu için (ne yazık ki Fallout 4 bir RPG değil) hiç fena olmamış. Hatta ruh katmış. Artı.

Diyalogların azaltılmış olması. Azaltıldığı gibi tek kelimeden karakterimizin söyleyeceği cümleyi tahmin etmemizin istenmesi. O da yetmezmiş gibi her diyaloğun aynı cevaba çıkması. O zaman benim de söyleyeceğim aynı yere giden tek kelime var. Eksi.

Grafiklerin çağ dışı kalmasına bir şey demiyorum. Yoruma açık bir konu değil. Fakat şu grafiklere laf eden Fallout 1 fanı arkadaşlarıa, oyunun Ocarina of Time ile aynı yıl çıktığını hatırlatalım. Çamur grafikse Fallout 1’den öte lağım yok. Eksi ama.

İhtiyaç olduğunda Dovahkiin nerede?

İhtiyaç olduğunda Dovahkiin nerede?

Her neyse. Oyun bir RPG olarak ele alındığında berbat olabilir, fakat neden böyle bir şey yapalım? Oyun bir aksiyon oyunu ve geçmiş Fallout oyunlarının RPG olması bunu değiştirmiyor. Fallout 4 iyi bir oyun. Komik olmayın arkadaşlar.

Sıkıldım.

Otajournal 二十一

Beş günlük -her ne kadar Japonya olsa da- köy konaklamamızın ardından Hiroshima merkez istasyonunda indikten sonra, dağdan şehre inen yabani peşmergeler kadar mutlu olduk. (Tamam, benzetmeler konusunda kötüyüm.) Hiroshima’ya vardığımız gün, şehirde büyük bir beyzbol maçı vardı. İstasyon ve sokaklar, Hiroshima Toyo Carp isimli yerel beyzbol takımının kırmızı formasını giyen taraftarlardan geçilmiyordu fakat atmosfer muazzamdı. Eğer otele yetişip check-in yapma acelemiz olmasaydı, spor müsabakalarından ve spordan genel olarak zerre haz etmeyen ben bile, her köşe başında takımın şapka, forma ve atkılarını satmakta olan seyyar satıcılardan birine uğrayacaktım.

Her seferinde olduğu gibi, Hiroshima’da kaldığımız otelde de check-in yaptıktan sonra odaya eşyalarımızı bırakıp, beş dakikalık işeme ihtiyaç molasının ardından yemek faslı için dışarı çıktık. Geniş ve kalabalık Hiroshima sokaklarında yemek yiyeceğimiz yere doğru tıpış tıpış ilerlerken, burasının, şimdiye kadar gittiğimiz büyük şehirler olan Osaka ve Okayama’dan daha metropol olduğunu istemeden de olsa farkettim. Okayama’dan büyük olduğu su götürmez bir gerçekti, fakat burayı Japonya’nın en büyük ikinci şehri olan Osaka’dan daha büyükmüş gibi görmem; muhtemelen orada sadece bir gece kaldığım için veya Higashihiroshima’nın köy havası iliklerime kadar işlediği içindi.

Saat geç olmamasına rağmen yakınlarda restoran tarzı bir yer bulamadığımızdan izakaya tarzında ama izakaya olmayan değişik bir yere gittik. Burada fiyatlar normale göre daha pahalıydı, ondan biraz bundan biraz yeme şeklinde karnımızı doyurmaya çalışmış olsak da işe yaradığını söyleyemeyeceğim. Buradan da çıktıktan sonra uyku saatine kadar serbest zamanımız vardı; biz de bunu sonuna kadar sömürme yoluna giderek alışveriş yapmaya karar verdik ve Don Quijote isimli büyükçe bir AVM’ye daldık. Burada boş boş gezip Türkiye’ye bir seksen yıl kadar uğramayacak ürünlere yeterince baktıktan sonra mekanı terk ettik. Bir süre daha standart üç beş konbini ve 100 yenci gezindikten sonra, hayatımda karşılaştığım ve karşılaşacağım en epik mağazaya adım attım: Book Off.

Adı sizi yanıltmasın, Book Off’ta sadece kitap değil; video oyunları, eski dergiler, müzik albümleri ve film DVD’leri de satılıyordu. İkinci el kıyafet ve anime figürlerinin satıldığı alt kat da cabası. Bir nevi bizdeki D&R’ın bayağı gelişmiş ve daha ucuz versiyonu olarak düşünün. Ucuzluk konusunda kesinlikle abartmıyorum; 16 volümlük bir manga serisini ¥1600’e aldım, bu parayla Türkiye’de aynı seriden (ki yok) iki volüm falan alabiliyorsunuz, onların da çöp gibi bir Türkçe çeviriye sahip olduklarını söylemeye gerek duymuyorum bile. Hiroshima’da kaldığım üç günlük kısa sürede, Book Off’ta toplam yaklaşık 4-5 saat harcadım. Bizdeki eline aldığın kitabın sayfasını çevirdiğinde yanınızda “burda ogumah yassah gardaş alacahsan al” diye biten çalışanlara sahip mağazaların aksine, müşteriler satın almadan dahi okuyabilsinler diye kitap raflarının yanlarına tabureler bile konmuştu.

İlk günün akşamı da buradan birkaç manga serisi (sayı değil seri), eski konbini dergileri ve iki üç Vita oyunu aldıktan sonra yorulduğumu farkedip otele döndüm ve günü orada tamamlamış bulundum.

Her ne kadar kısa olmuş olsa da bu yazıyı tek günle sınırlı tutacağım, çünkü uzun süredir yazmadığımın farkındayım ve blogu güncel tutmam gerekiyor, yine de şehirdeki diğer günlerim daha uzun sürdüğü için yer sıkıntısı çekmektense, kısa kısa yayınlamak yeğdir.

Hadi bakalım.